ناگفته های تاریخ
کشوری که گذشته خود را نشناسد لاجرم محکوم به تکرار آن است
هويت و حافظه تاريخی هرودت اشاره ميکند که ايرانيان بعد از اتمام جنگ با يونانيان فردی يونانی به نام Alexandros را برای مذکرات صلح و آشتی به آتن اعزام ميکند، اما آتن به فرستاده ايرانيان ميگويد که تا زمانی که خون يونانی در تن ما ميباشد و ما همگی به درگاه خدايان خود نيايش ميکنيم و آداب و رسوم واحدی داريم با ايرانيان آشتی نخواهیم کرد. اين همبستگی يونانيان سياسی نبود ،چرا که يونان در قرن ۵ قبل از ميلاد از شهر ها و جزيره های گوناگونی تشکيل شده بودند که مستقل سياست خود را تعيين ميکردند. هويت يونانيان بر پايه يک منظومه استوار شده بود ، بر پايه حماسه الياد که شاعر يونانی هومر آن را سروده است. هومر جنگ يونانيان با ترويا را سرود که در اين نبرد يونانيان پيروز گرديدند و ترويا را منهدم کردند. اما هومر خود در سال ۸ قبل از ميلاد زندگی ميکرد و خبر اين نبرد را فقط شنيده بود و شاهد آن نبوده است و به عقيده تاريخ نويسان جنگ ترويا در تاريخ ۱۲۰۰ قبل از ميلاد اتفاق افتاده بوده است. اما حافظه تاريخی يونانيان در قرن ۵ قبل از ميلاد يعنی ۷۰۰ سال بعد از جنگ ترويا و ۳۰۰ سال بعد از سروده شدن اين حماسه هم چنان پا برجا بود و يونانيان اين حماسه تاريخی را فراموش نکرده بودند و اين سروده توانست هويت يونانيان را تعیين نمايد و برعليه ايرانيان بکار گرفته شود و از مليت و سرزمين خود دفاع نمايند. اگر يک حماسه تاريخی (الياد) برای يونانيان هويت ميشود شاهنامه برای روشنفکران ايران (شاملو) بيک منظومه سياسی (طبقاتی) تبديل ميگردد که بايد مورد انتقاد و بررسی قرار بگيرد. ملتی که حافظه تاريخی خود را از دست داده و يا اين حافظه تاريخی را مورد انتقاد قرار ميدهد هويت ندارد. ديدگاه شما؟
