تاريخ ايران ، تاريخ غم باري ست. و هربار به بهانه اي مورد تازشش هاي بي رحمانه اي قرار گرفته که پيامدآن چيزي جزمرگ و ويراني ، نبوده است. در اين ميان ، چه بسيار خانه هايي که در آتش سوختند.چه بسيار مردماني که کشته شدند. چه بسيار مردان و زناني که به اسارت رفتند و چه بسيار کودکاني که به بند کشيده شدند. و چه کتابها و منابعي که از بين رفتند. و اين رويداد آشنا، هر چند گاه ، به بهانه اي تکرار و تکرار شده است.
    حال اين پرسش پيش مي آيد که چرا ما بايست چنين سرگذشتي داشته باشيم ؟ کدام انديشه اي باعث شد تا مهاجمان ، هر بار چنين وحشيانه عمل کنند و نتيجه ي اين گونه، حاصل شود؟ و چرا ايرانيان تا به امروز نتوانستند کمر راست کنند؟ آيا اينکار جز با مطالعه ي ملل متجاوز و نوع فرهنگشان امکان پذير است؟
    دوست من ، بررسي را نبايد مخالفت پنداشت. اگرچه نهايتا تبديل به (( مخالفت )) شود. قبول هر سيستم ،نبايد مانع خرد گرايي مان گردد و قبول هر گفتار ، بدون تحليل و از روي تحجر و تعصب ، کاري بيهوده و نابخردانه است. در گام نخست کسي با اسلام  مخالف نيست.اما اين ، دليل آن نمي شود که همه چيز آن را با اين تصور که (( اسلام چون آخرين دين است ، پس کامل ترين است )) ، پذيرفت. بايست با آگاهي گام برداريم و به واقعيت ها بي تحجر نگاه کنيم.آنگاه مي توان گامي به جلو برداشت. چه دليلي دارد در مورد عقايدمان ، کنکاش نکنيم؟ حتي اگر دينمان ، اسلام هم باشد. هدف شناخت بهتر عقايد است .و هيچ چيز شايسته تر از اين نيست.

اگر به گوشه هايي از قرآن يا حضرت محمد و سران صدر اسلام ، دقت کرده، چيزهاي شايسته شان را به کار گيريم و از انديشه هاي نادرستشان آگاه شويم ، آيا مخالف اسلام هستيم و نگاهي غرض ورزانه داريم؟ کدام انسان خردمندي ست که اينگونه بيانديشد؟

آيا 1400 سال زمان ، کافي نيست تا بينشمان فراتر از انسانهاي وحشي دوره ي جاهليت عرب رفته باشد ؟ آيا انسان با اين وجود که گام بر فضا نهاده است ، باز بايد مانند بيابان گردان 14 قرن پيش عربستان بيانديشد؟اين چه تفکر کثيف و متحجرانه ايست که بدان دچاريم؟ اگر مسلمانيم پس بايد بدانيم ديدگاه اسلام چيست.