ناگفته های تاریخ

نگاهي به نقش آتش در بارو ايرانيان

emran — Sat, 17 Oct 2009 09:14:42 GMT

نگاهي به نقش آتش در بارو ايرانيان

هيچ قومى بسان ايرانيان آتش را گرامى نداشته اند. احترام و تقديس آتش نزد ايرانيان باستان تا آنجا پيش رفت كه آنان را «آتش پرست» ناميدند. ستايش آتش و زيبايى آن مبناى بسيارى از اصول زيبايى شناختى ايرانيان قرار گرفته. ايرانيان باستان احترام و كرامت خاص خود را به آتش در نقوش برجسته، ظروف و مهرها، مسكوكات و در نقاشى هاى ديوارى و پارچه ها به تصوير آورده بودند و در آنها، آتش مقدس و آتشدان را به اشكال مختلف رسم مى كردند. در اوستا و در بخش يسنا، هات ،۳ بند ۱۴ آمده است: «خواستار ستاييدنيم تو را اى آذر، پسر اهورامزدا، با همه آتش ها، خواستار ستاييدنيم آب هاى نيك و همه آب هاى مزدا داده را.» در سنگ نبشته هاى فارسى باستان و تاليفاتى كه در گاتاهاى زرتشت و همچنين سده هاى نخستين پس از اسلام به زبان پهلوى انجام گرفته، واژه آتش به صورت هاى آتر، آثى پاديه (در سنگ نبشته بيستون) و به همين ترتيب آثرى، آدر، آتور و آنخش نيز آمده است. آنچه از تاريخ شناخته شده ايران (از قرن هفتم پيش از ميلاد به بعد) برمى آيد، نشانگر اين است كه اقوام آريايى از بدو ورود به فلات ايران ستايشگر آتش بودند و آتش و زندگى ميان آنان كاملاً وابسته به يكديگر بوده و آتش، اساس و جوهر زندگى، ديانت و شرافت هستى به شمار مى رفت. بعد از ظهور زرتشت آتش همچنان گرامى داشته مى شد، زيرا در كيش زرتشتى، آتش مظهر نور يزدانى و واسط و رابط خالق و مخلوق است و اين آتش است كه دعاها و راز و نيازهاى انسانى را با شعله هاى زرين و درخشان خود به آسمان و نزد اهورامزدا مى برد.

در عقايد زرتشت نور نماد راستى است و انسان در برابر نور، اعم از خورشيد و آتش و يا چراغ افكار خود را به سوى راستى و مركز آفريدگارى جهان متمركز مى كند. با روى كار آمدن سلسله ساسانيان (۲۲۴ ميلادى) ديانت زرتشتى، دين رسمى كشور اعلام گرديد و اردشير يكم، موسس سلسله ساسانى، با در دست گرفتن رياست مذهب، عنوان «پرستنده اهورامزدا كه چهره از يزدان دارد» را به عنوان سابق خود «پرستار آناهيتا و آتشكده شاهى» اضافه كرد. در اين دوران «آتش هاى مقدس» كه در زمان اشكانيان به خاموشى گراييده بود، از نو روشن گرديد و آتشكده ها، بازسازى شد و رونق گرفت. شاهان ساسانى، پيروزى خود را در كسوت دين و گردآورى ملل و اقوام گوناگون تحت لواى قدرت واحد دينى (بيشتر از آثار ديگر) در سكه هاى ضرب شده . از آنجايى كه سكه، از فلزاتى چون طلا و نقره و حتى مس بود، در مقابل آفات و گذشت ايام، مقاومت زيادى داشت و مسكوكات اين دوره به تعداد نسبتاً زيادى از دستبرد و حوادث زمانه محفوظ مانده اند. در اين سكه ها، تصوير اهورامزدا به همراه تصوير شاه و آتشكده شاهى به عنوان نشانه قدرت و رسميت ديانت زرتشتى در ايران، نقر گرديده است. تصاوير زياد و متنوع آتش و آتشدان در پشت و روى سكه هاى ساسانى به عنوان علامت و نماد رسمى دولت و حكومت مقتدر ساسانيان بود. از سال ۲۲۶ ميلادى به بعد سكه هاى متعددى از شاهان ساسانى به دست آمده است. اردشير يكم علاوه بر تغيير عنوان بر روى سكه هاى تاجگذارى، نقش و نوشته پشت سكه هايش را نيز دگرگون ساخت و از آن پس در پشت سكه ها تصوير آتشدان با نوشته «آتش اردشير» ضرب گرديد و اين نوشته بر سكه هاى ديگر پادشاهان ساسانى پايدار ماند.

درباره رژیم حقوقی دریای مازندران

emran — Tue, 28 Apr 2009 14:42:18 GMT

درباره رژیم حقوقی دریای مازندران

فروپاشی اتحادیه جماهیر شوروی دگرگونی های بزرگی در ساختار نظام بین المللی و مناطق نفوذ شوروی به ویژه در حوزه دریای مازندران پدید آورد. از جمله این دگرگونی ها بر سر آوردن جمهوری های تازه در کناره دریای مازندران است.پیش از سرنگونی نظام کمونیستی، تنها دو کشور در دریای مازندران کرانه داشتند. این دو یعنی ایران و اتحادیه جماهیر شوروی بر پایه پیمانهای 1921 و 1940 و به گونه مشاع به بهره برداری از منابع دریای مازندران که بیشتر شامل منابع زنده می شد می پرداختند و تنها شوروی بود که به بهره برداری از منابع نفت و گاز دریای مازندران، آنهم در سطح محدود اقدام می کرد.

با فروپاشی اتحادیه جماهیر شوروی و بر سر آوردن جمهوری های نوپا در کنار دریای مازندران، بهره برداری از این دریا بر پایه پیمانهای 1921و 1940ادامه نیافت. جمهوریهای نوخواسته که با مشکلات اقتصادی روبرو هستند، بهره گیری یکجانبه از منابع نفت و گاز دریای مازندران را روزانه برای حل بحرانهای اقتصادی خود یافتند و چون سرمایه و امکانات لازم برای بهره برداری از این منابع را در اختیار نداشتند ناچار شدند با فراخواندن قدرتهای بیگانه نیازهای خود را برآورده سازند و با بستن قراردادهای پرشمار نفتی با شرکتهای امریکایی و اروپایی پای قدرتهای فرا منطقه ای و بین المللی را به دریای مازندران کشاند که در سایه آن رقابتی گسترده و همه جانبه برای بهره گیری از ذخایر انرژی این منطقه پدید آورد. این اقدام به دلیل نبود یک رژیم حقوقی مشخص سبب به یغما رفتن منابع غنی انرژی (نفت - گاز) دریای مازندران و آلودگی سنگین محیط زیست منطقه شده است.

رژیم حقوقی دریاهای بسته، تابع قوائد حقوقی بین المللی دریا ها نیست و کشورهای پیرامون آن تنها بر پایه توافق با یکدیگر، آن دریا را میان خود سهم بندی و حدود مالکیت و قلمرو خود و نیز چگونگی بهره برداری از منابع سطح بستر و زیر بستر آنرا روشن می کنند. رژیم حقوقی دریای مازندران موضوعی چند بعدی و پیچیده است که پس از فروپاشی اتحادیه جماهیر شوروی و سر بر آوردن چهار کشور تازه و افزایش همسایگان آن به پنج کشود بر پیچیدگی آن افزود.

برای خواندن ادامه مقاله روی ادامه مطلب یا اینجا کلیک کنید

عکس تقسیم دریا بر اساس رژیم کندومینیوم

عکس سه طرح پیشنهادی اصلی

در ادامه مطالب می خوانید:

شناخت دریای مازندران و پیشینه تاریخی رژیم حقوقی آن

پیشینه رژیم حقوقی

نظام حقوقی دریای مازندران قبل از فروپاشی شوروی

پیمان ۱۹۲۱ و ۱۹۴۰ میان ایران و شوروی

نظام حقوقی دریای مازندران بعد از فروپاشی شوروی

رژیم کنومینیوم یا حاکمیت مشترک بر دریای مازندران

مواضع و دیدگاههای کشورهای کرانه ای درباره رژیم حقوقی دریای مازندران

نامه ای از معاویه درباره ایرانیان

emran — Fri, 30 Nov 2007 08:57:18 GMT

در جلد ششم ناسخ التواریخ نامه ای از ابان بن سلیم نقل شده است که از جانب معاویه به زیاد بن ابیه(برادر خوانده معاویه، سرپرست کوفه و خوزستان و فارس) نوشته شده و متن این نامه توسط منشی زیاد بن ابیه به ابان بن سلیم که دوست نزدیکش بوده امانت داده شده است که آن را بخواند و او با توجه به مضمون جالب نامه رونوشتی از آن برای خودش برداشته است. نامه چنین آغاز می شود:

«... امابعد...از من پرسیده ای که وظیفه تو در برابر قبایل عرب و غیرعرب چیست؟»

و پس از شرحی درباره ی قبایل یمن و بنی ربیعه و بنی مضر نوبت به ایرانیان می رسد. در این زمینه در ناسخ التواریخ چنین آمده است:

«... و اکنون می رسیم به این قومی که به نام موالی در میان امت اسلام به سر می برند و قوم فارسی نام دارند. گوش کن زیاد! این مردم را باید ذلیل کرد. باید همان روشی که عمربن خطاب آن ها را می کوبید، طوری کوبیدشان که هرگز نتوانند سربردارند. این ها جز با سیاست عمر اداره شدنی نیستند. از عطایشان که حق عمومی اتباع اسلام است تا می توانی بکاه. در تقسیم خواربار تا می توانی از سهمشان کم کن. در جبهه ی جنگ آن ها را در صفوف مقدم بگمار تا زودتر از دیگران هدف حملات دشمن تازه نفس قرار گیرند. سربازان آن ها را به کار جاده سازی و هموار کردن راه ها و کندن درخت ها بگمار و سعی کن هر چه دشواری و عذاب باشد نصیب این عجم ها شود. کاری کن که سنگینی بارها بر دوششان هر چه بیشتر فشار آورد. زیرا که اگر جز این باشد هوای عصیان خواهند کرد.

مراقب باش که این عجم ها هرقدر هم صالح و متقی باشند بر صفوف جماعت در نماز پیشنمازی نکنند و در نماز جماعت در صف اول قرار نگیرند مگر آن که عده اعراب برای تکمیل صفوف کافی نباشد و هرچند هم در فقه و قرآن دانشمند باشند بر مسند قضا ننشینند و بر هیچ شهری از شهر های اسلام والی یا حاکم نشوند. و در معابر هرقدر هم مقامشان بالا باشد بر عرب هر چند هم پست و فرومایه باشد تقدیر نجویند و در ازدواج حق زناشویی با زن عرب نداشته باشند اما مردان عرب حق همسری با زنان فارسی را داشته باشند. این ها همه سیاست عمر رضی الله عنه است و عمر شایسته است از امت محمد صلی الله علیه و خاصا از بنی امیه شایسته ترین پاداش را ببیند.

با این همه عمر اشتباهاتی نیز داشت. مثلا میبایست قوانین و نظاماتی به وجود آورده باشد که برای همیشه عجم ها را در برابر عرب ذلیل و خوار نگاه دارد. اگر از ایجاد نفاق در میان امت اسلام پرهیز نداشتم، همین امروز مقرر می داشتم که اگر یک عجم، عربی را بکشد محکوم به قصاص یا دیه کامل می باشد ولی اگر عربی یک فارسی را به قتل برساند از قصاص معاف باشد و دیه را نیز نصف بپردازد. بهرحال، زیاد! از همین امروز که این نامه بدستت می رسد این عجم ها را بیشتر ذلیل کن، به آنان توهین کن، آن ها را از پیشگاهت دور دار، از آنان در رتق و فتق امور کمک مخواه، به درخواست هایشان اعتنا مکن...»

نقل از وبلاگی دیگر

ایران زمین من ........

emran — Sat, 15 Sep 2007 07:37:18 GMT

باد ما را نخواهد برد

پای اینتر نت نشسته ام و دنبال کسی می گردم که بتواند درباره ایتالیا و یونان اطلاعاتی بدهد. چت روم ظاهراً عنوان culture (فرهنگ) را دارد، ولی اثر زیادی از فرهنگ در آن نمی بینم، یک نفر پیغام می فرستد: -hi asl? برایش می نویسم. کلمه ایران را مثل همیشه با حروف بزرگ می زنم: -IRAN می نویسد: -oh و دیگر جوابی نمی دهد. عصبانی می شوم اما سعی می کنم خوشبین باشم و بگویم حتماً برایش مشکلی پیش آمده. اما خوشبینی ام چندان طول نمی کشد چون این اتفاق قبلاً هم افتاده و باز هم می افتد.

در گفتگو با آنهایی که از ایران تصویری کاملا اشتباه دارند باید تلاش زیادی کرد تا بفهماند که ایران کجاست و بخش عمده مردم ایران چه نگرشی نسبت به جهان دارند.

راستی چرا دنیا به چنین تصویری از ما رسیده است؟

پاسخ این پرسش بحث های زیادی را می طلبد. از نقد رفتارهای غیر معقول برخی بگیرید تا رفتار گاه عجیب ما در چت روم ها و اینترنت. اما بحث این گزارش درباره تصویری غلطی است که مطبوعات غربی از سرزمین ما ارائه می دهند. گزارش های آنان اگر نگوییم مغرضانه است، دست کم حاصل بی دقتی، بی سلیقه گی و کم دانشی آنها نسبت به جامعه ای پویا و منحصر به فرد است که به رغم وجود تمام چالش های پیش رو، با سرعتی عجیب رو به جلو حرکت می کند.

روزنامه نگاران غربی در گزارش هایی که از ایران ارائه می دهند، در بسیاری از موارد دنبال نشانه های تروریسم در اینجا می گردند و زمینه فکری خوانندگان خود را آماده پذیرش این نکته می کنند که ایران مهد تروریست های جهان است.!

لاگ وارن نویسنده هفته نامه «مجیک سیتی نیوز» چاپ ایالت متحده در مقاله ای با عنوان «من فرار می کنم، تو فرار می کنی، همه ما از ایران فرار می کنیم» می نویسد: «دو سوم جمعیت ایران زیر سی سال سن دارند، یعنی سن متوسط در گروه های تروریستی!! همین مسئله است که بسیاری را نسبت به جامعه ایران نگران می کند. آنها آمادگی هر گونه عملیاتی را دارند...» نمی دانم آقای وارن این چیزها را پس از سفر به ایران نوشته یا گزارشش حاصل تخیلات یک امریکایی است که لیوان قهوه اش را سر می کشد و ذهنیاتش را در قالب مستندات به خورد خوانندگانش می دهد. اگر او به ایران آمده بدونه شک یک باز هم در خیابان های تهران قدم نزده تا این انبوه جوانان را ببیند که هیچ نسبتی با تروریسم ندارند.

کارل ویک دیگر روزنامه نگار امریکایی که برای «واشنگتن پست» می نویسد، از میان همه آنچه که می توانسته بنویسد، تنها دست روی تصویری سیاه از وضعیت مواد مخدر در ایران می گذارد: «ایران بالاترین درصد معتادان به مشتقات تریاک در جهان را دارد. (8/2 درصد افراد بالای پانزده سال) با جمعیت هفتاد میلیونی و با آماری که میزان معتادان تفننی را حتی تا چهار میلیون نفر می داند. ایران هیچ رقیبی برای تعداد معتادان به مخدرها (و از جمله هیروئین) ندارد… شبکه بخش مواد مخدر در ایران چنان گسترش یافته که شاید نباید به فکر نابودی آن بود .... جوانان ایرانی هیروئین مصرف می کنند تا از واقعیت فرار کنند. جوان ها چیزی می خواهند که تا آنها را از کسالت و خسته کنندگی زندگی فراری دهد و آن هیروئین است…» تصور کنید که یک خواننده غربی این دو گزارش را بخواند. ایران برایش چگونه کشوری خواهد بود؟ سرزمینی پر از تروریست و معتاد. آیا ایران ما چنین است؟

نشریه «سانفرانسیسکو گیت» اخیراً گفت و گویی داشته با خانمی بنام فی بیگدلی که کتابی درباره ایران منتشر کرده است. که او به ظاهر خود اصالتی ایرانی دارد، تصویری باژگونه از سرزمین مادری اش ارائه می دهد: «در بازدید اخیرم از ایران متوجه شدم که همه چیز در حال فروپاشی است. در ایران زنان بیوه حق ازدواج مجدد ندارند… در حالی که دختران از چهار سالگی به بافتن فرش مشغول می شوند، مردان تمام روز را به گپ زدن و خوردن آب میوه می گذرانند! زنان با وجود آن که بدن هایشان پر از جراحات ناشی از ضرب و شتم شوهران است برای پسران خود زن می گیرند… زن ایرانی پس از کتک خوردن از همسرش ابتدا در جایی که ضربه خورده درد را احساس می کند و سپس در قلب و روحش!!»

چندی پیش یک روزنامه نیجریه ای در گفتگو با یک بازیکن فوتبال نیجریه که در یک تیم ایرانی بازی می کند، از قول او نوشت: «ما در ایران امنیت نداریم و نمی توانیم شبها از خانه بیرون بیاییم.» اگرچه بعد از چاپ این گفتگو تیم مربوطه از او توضیح خواست و جناب فوتبالیست ادعا کرد که گفته هایش تحریف شده، اما به هر حال این جمله ای است که چاپ شده است.

درست مثل گزارشی دیگر که «واشنگتن پست» درباره بسکتبالیست های امریکایی که در تیم های مختلف ایرانی بازی می کنند چاپ کرده است. در بخشی از این گزارش آمده: «بازیکنان می گویند این یک ریسک بزرگ است بازی کردن در کشوری که توسط مسلمانان متعصب اداره می شود مثل این است که آدم روی مرز مرگ باشد» حقوق این بازیکنان – چنان که در گزارش آمده - بین ششصد تا دویست هزار دلار در سال است!! ظاهراً طعم این دستمزد آنقدر شیرین است که آدم را مجبور کند روی مرز مرگ زندگی کند. یک بار هم یک دوست کلمبیایی می گفت: «تو خیلی خوشحالی که در ایران مرد به دنیا آمدی!» پرسیدم چرا؟ دلیل آورد: «چون میتوانی از اینترنت استفاده کنی» او چنان که می گفت در روزنامه خوانده بود که در ایران زنان دختران حق استفاده از اینترنت را ندارند.

برای خواندن ادامه مطلب اینجا یا ادامه مطالب را کلیک کنید

ایرانی، گاهی خودت......

emran — Tue, 24 Apr 2007 11:22:18 GMT

ایرانی، گاهی خودت نباش

کنت دوگوبینو در کتاب « سه سال در ایران » می نویسد: « توده ایرانی مطلقاً داناست و علاقه مفرطی به تاریخ کشور خود دارد. من این علاقه را در هیچ یک از ملل جهان ندیدم » گوبینو در خاطره نویسی های خود انبوه صنعت گرتن و بازاریان را توصیف می کند که غروب با پایان کار روزانه در به در دنبال دهانی می گردند تا برای آنها از تاریخ کشورشان بگوید و آنها را با هستی و چیستی خویش آشنا کند. به بیان مستشار فرانسوی ایرانی ذاتاً اطلاع از حوادث تاریخی را دوست دارد و هر فرصتی که برای اطلاع از وقایع گذشته به چنگش می افتد از آن استفاده می کند. « ناگفته نماند ملت ایران فقط خواهان سرگذشتهای تاریخی کشور خود است و مثلا علاقه به تاریخ فرانسه و یا آلمان ندارد و هر چه در این خصوص برای او حکایت کنید در خاطرش نمی ماند و حتی از شنیدن آن کسل می شود »

اما عطش ایرانیان برای آگاهی از حوادث تاریخی عطشی برای دانستن و فرهیختگی نیست. ما از منظر رویدادهای گذشته می کوشیم هویت پاره پاره مان را بازسازی کنیم. در دنبال سخنان گوبینو شاید بتوان مدعی شویم هیچ ملتی به اندازه ایرانیان تا این اندازه شیفته سرزمین خود نبوده و تا این حد خود را منحصر به فرد و استسنایی به حساب نیاورده. این ادعا در کتاب دینی ایرانیان باستان هم نفوذ پیدا کرد تا جای که در اوستا- یسنا آمده: « بهترین سرزمینی که خدا آفرید ایرانویج است» (اگر چه طبق اسناد، سرزمین پارس سرای بیابانهای بی حاصل و کوههای فراوان بوده، رودخانه فراوان نداشته و در معرض گرمای سوزان و سرمای کشنده بوده (تاریخ تمدن ص412)) هرودت با وجود اندک شناختی که از روحیات ایرانیان داشته، به صراحت مدعی شده ایرانیان از هر حیث خود را برتر از همه ملل می پندارند. (ایران و تنهایش، دکتر اسلامی ندوشن،ص 37) ویل دورانت هم در کند و کاو اخلاق پارسیان دریافته ایرانی ها معتقد بودند هر چه از ایران دورتر شوی مردان بدتر می شوند (ج یک،ص427).

اما تلاش ایرانی ها برای بازسازی تاریخ و هویت خود معمولا به بن بستی اساطیری می انجامد. اگر بخواهیم غیر مغرضانه نگاه کنیم می بینیم که ایران جز در برهه های محدود و معدود تاریخی از آن خود نداد. گذشته ایران را باید از تاریخ هرودت بیرون کشید یا در کتاب یهودیان بابل که به ستایش کورش می پردازند، یا در فتوحات اسلام، یا در قلم تاریخ نویسان ترک و مغول. جالب این است که تاریخ کهن ایران از هیچ کدام از منابع زیر قابل بازیافت نیست. هرودت آنقدر از ایرانی ها نفرت دارد که آنها را قومی بربر خطاب می کند و گزنفون (که سالها در ایران بوده) در کتاب خود« کوروپدیا » (یا تربیت کورش) کورش را با سقراط خلط می کند و یکی می انگارد!

تاریخ ایران در بهترین حالت ممکن، نقطه برخورد تاریخ هاست. اتفاق های مهم به ناچار از مسیر این سرزمین گذشتند (از حمله اسگندر گرفته تا فتوحات اسلام . کشورگشایی مغول). از این رو تاریخ ایران را باید همچون پازلی با قطعات کوچک یا بزرگ تاریخ چین، هند، بابل، آشور، عربستان، ترکیه، یونان، روم، افغانستان کامل کرد. اما ایران اینکه تاریخ مشترکی با دنیا دارد از تاریخی منحصر به خود خالی است. در فرهنگ ایرانی می توان به راحتی ردپای فرهنگ همسایه ها را دید و این کلاف گاه آنقدر در هم تنیده می شود که نمی توان نخ ابتدایی (فرهنگ ایرانی) آن را پیدا کرد. این ماجرا در تاریخ ایران نیز مستتر است. باید بپذیریم که ایران پس از جنگ با یونان است که وارد تاریخ جهان (یا لااقل تاریخ نویسی) جهان می شود.

اگر بخواهیم هویت ملی خود را تعریف کنیم در بهترین حالت می توانیم «ایرانیت» را هنر تلفیق دروندادهای اقوام و ملل دیگر به حساب آوریم. آیا تخت جمشید چیزی جز ترکیب هوشمندانه هنر اقوام تحت تسلط امپراطوری ایران است؟ به فرض اینکه ایرانیان به هنرمندان بیگانه حقوق و بیمه نیز می داده اند. آیا چیزی بنام هویت ایرانی به مجموعه تخت جمشید اذافه می شود؟ دکتر ندوشن در کتاب ایران و تنهایی اش می نویسد: «ایرانیت کلمه بسیار پیچیده و مبهمی است. تعریف روشنی نمی توان برایش جست. هم بار منفی و مثبت بر خود دارد. اگر ایران می خواست بر استقلال خاک اصرار ورزد، یعنی خارجی را بیرون کند تا کنون مضمحل شده بود.» (ص44) من این دفاعیه را در توجیه روحیه تلفیق گرایی ایرانی دوست دارم، اما اگر بپذیریم «ایرانیت» همان «مسالمت و ترکیب» است، تلفیق مرزهای دقیق هویت ملی ما چه می شود؟

برای خواندن ادامه مقاله اینجا را کلیک کن

اشک سیاه تاریخ

emran — Thu, 01 Mar 2007 15:31:18 GMT

تاریخ معاصر ایران با مداخله گری استعمار عجین شده است. تحمل جنگ های متعدد و قراردادهای یکطرفه و ننگ آور، دخالت در امور کشور ، انجام کودتاهای ضد ملی، جلوگیری از پیشرفت و توصعه ایران در تمام زمینه ها. در مقابل تمامی فعالیت های شوم استکبار ملتی متدین با پیروی از اسلام و طبعیت از روحانیون بزرگ که نهایت منجر به پیروزی انقلاب اسلامی شد اما انفلابی مدتها قبل به وقوع پیوسته بود که منجر به کوتاهی دست استعمارگران از ایران شده بود.

شاید اصلی ترین هدفی که استعمارگران غربی را به ایران می کشاند وجود ماده سیاه رنگی بنام نفت بود که مردم و دول آن را طلای سیاه ولی برای ما بلای سیاه بود که برای بدست آوردن این مایع ارزشمند سالها دست استعمارگران به سوی ما دراز بود و تا حال ادامه دارد. خیلی سعی کردم تا برای این مطلبم عنوان خوبی تهیه کنم اما وقتی در این کار مطالعه می کنم بهترین عنوانی که به ذهنم می رسد عنوان اشک سیاه تاریخ است مایعی که سالها با آن کشور انگلیس سرمایه جمع کرد و حتی بنا به گفته خود انگلیسی ها این نفت ایران بود که موجبات پیروزی آنها در جنگ جهانی اول را پدید آورد. و یکی از عوامل مهم در اشغال ایران در جنگ جهانی دوم بود. موقیعت استراتژیک ایران با این ماده حیاتی و حاکمان بی لیاقت وقف چراغ سبزی برای استعمارگران بود. سالها از این تاراج گذشت تا اینکه مردم بر اهمیت این ماده پی بردند و با هم متهد شدند تا نفت را ملی کنند. من ملی شدن صنعت نفت را انقلاب نه به اندازه انقلاب اسلامی مهم ولی ارزشش را کمتر نمی توانم بشمارم.

نفتی که اگر روزی لب به سخن وا کند ناگفته های زیادی را به زبان خواهد آورد

هويت و حافظه تاريخی

emran — Thu, 14 Dec 2006 09:40:54 GMT

هويت و حافظه تاريخی

هرودت اشاره ميکند که ايرانيان بعد از اتمام جنگ با يونانيان فردی يونانی به نام Alexandros را برای مذکرات صلح و آشتی به آتن اعزام ميکند، اما آتن به فرستاده ايرانيان ميگويد که تا زمانی که خون يونانی در تن ما ميباشد و ما همگی به درگاه خدايان خود نيايش ميکنيم و آداب و رسوم واحدی داريم با ايرانيان آشتی نخواهیم کرد.

اين همبستگی يونانيان سياسی نبود ،چرا که يونان در قرن ۵ قبل از ميلاد از شهر ها و جزيره های گوناگونی تشکيل شده بودند که مستقل سياست خود را تعيين ميکردند. هويت يونانيان بر پايه يک منظومه استوار شده بود ، بر پايه حماسه الياد که شاعر يونانی هومر آن را سروده است. هومر جنگ يونانيان با ترويا را سرود که در اين نبرد يونانيان پيروز گرديدند و ترويا را منهدم کردند. اما هومر خود در سال ۸ قبل از ميلاد زندگی ميکرد و خبر اين نبرد را فقط شنيده بود و شاهد آن نبوده است و به عقيده تاريخ نويسان جنگ ترويا در تاريخ ۱۲۰۰ قبل از ميلاد اتفاق افتاده بوده است. اما حافظه تاريخی يونانيان در قرن ۵ قبل از ميلاد يعنی ۷۰۰ سال بعد از جنگ ترويا و ۳۰۰ سال بعد از سروده شدن اين حماسه هم چنان پا برجا بود و يونانيان اين حماسه تاريخی را فراموش نکرده بودند و اين سروده توانست هويت يونانيان را تعیين نمايد و برعليه ايرانيان بکار گرفته شود و از مليت و سرزمين خود دفاع نمايند.

اگر يک حماسه تاريخی (الياد) برای يونانيان هويت ميشود شاهنامه برای روشنفکران ايران (شاملو) بيک منظومه سياسی (طبقاتی) تبديل ميگردد که بايد مورد انتقاد و بررسی قرار بگيرد.

ملتی که حافظه تاريخی خود را از دست داده و يا اين حافظه تاريخی را مورد انتقاد قرار ميدهد هويت ندارد. ديدگاه شما؟

تمدنی .........

emran — Tue, 09 May 2006 05:16:18 GMT

به نام خدا

در منطقه ای بنام گوهر تپه واقع در رستمکلا ( بخشی بین شهر نکا و بهشهر ) باستان شناسان به خرابه های تمدنی دست یافتند که متعلق به ۷۰۰۰ سال پیش می باشد این منطقه فاصله زیادی با غار تاریخی شهرستان بهشهر ندارد و اگر این گفته با توجه به قدمت آن درست باشد میتوان گفت که مازندرانی ها متمدن ترین آدمهای روی زمین هستند.

در این مکان گورهایی گشف شد که در ان مرده ها به صورت خوابیده و یک پهلو با دست و پاهای خم دیده می شود همچنین یک نمونه گور خمره ای که کودکی در آن که بر اثر بیماری تالاسمی مرده است و در داخل خمره ای که دو تکیه بوده که پخته شده هم بود مشاهده شد و اشیایی هم پیدا شد متاسفانه با توجه به آب و هوای این منطقه در تمام طول سال نمی توان کاوش کرد و فقط در ماههای مرداد تا مهر می توان کاوش کرد.

برای دیدن عکسها اینجا رو کلیک کن

جشن پوريم هالوکاست ايرانی يا هامان سوزان

emran — Thu, 09 Mar 2006 20:26:18 GMT

هالوکاست

دولت آلمان منبع بسيار عظيم مالی خود را برای غرامت به خانوادگان به جا مانده از واقعه هالوکاست اختصاص داده است .

در جنگ جهانی دوم تعداد زيادی کولی مجار لهستانی سياهپوست و يهودی در اردو گاه های کار اجباری در داخائو و اشويتس کشته شده اند. در عين حال نبز اسير های متحدين نيز برخلاف قانون ژنو در زندان ها کشته ميشدند. پس در اين ميان روژه گارودی فرانسوی ديويد ايروينگ زيگفريد وربکه و .... چه می گويند؟؟

آن ها ميگويند : آن زمان اصلا ۶ ميليون يهودی وجود نداشته است و ديگر اينکه به گفته بازماندگان اين اردوگاه ها تمام قربانيان اين اردو گاه ها يهودی نبودند بلکه یهودی و هم کولی ها مجار ها و لهستانی ها تشکيل ميدادند. آلمان تنها به يهوديان غرامت میپردازد. اين غرامت ميبايست به قربانيان شيميايی جنگ ايران و عراق که توسط سلاح های آلمانی جان خود را از دست داده اند نيز پرداخت شود.

در ادامه مطلب می خوانید : جشن استر - تاریخ سرزمین ما - سه فرزانه پارسی

پيرامون کاريکاتور پيامبر

emran — Fri, 24 Feb 2006 12:29:18 GMT

بنام خدا

پيرامون کاريکاتور پيامبر

جداي از بحث آزادي بيان وآزادي توهين ، اين حرکت ضربه اي است به اعتبار علمي محققان تاريخ در اروپا علماي بسياري همچون آرتور کريستن سن دانمارکي نويسنده ي ايران در زمان ساسانيان که کتابش مهمترین منبع تاریخ ساسانیان است و........ ديگر آ ثار تحقيقي مورخان اروپايي موجب تقدير است ولي اين کاريکاتورها موقعيت اين مورخین بنام را زير سوال برده است کدام محقق تاريخ مي تواند مهرباني پيامبر را در بين آن قوم خشن قبل وبعد از ظهور اسلام ناديده بگيرد؟؟؟ همه ي پيامبران زماني که از دست قوم خويش نااميد مي شدند آنها را نفرين مي کردند قوم نوح عاد ثمود وموسي هر کدام به عذابي گرفتار شدند. آيا محققي نفرين پيامبر اسلام را درجايي خوانده است؟

جنگي را مورخان مي شناسند که پيامبر آغاز گر آن باشد ؟ زماني که پيامبر از دست قومش با پايي مجروح دست از تبليغ مي کشيد مي فرمود خدايا قوم مرا هدايت کن زيرا نا آگاهند نوشته هاي ماسينيون فرانسوي و اشپولر آلماني ارزش تحقيقي مهمي دارد اين عمل اروپائيها لکه ي ننگي است در تمدن غرب البته اين عمل ماهيت سياسي دارد. حساب ملتها از دولتها جداست مردم دانمارک در برابر روزنامه بي فرهنگ تجمع کرند وخواستار عذر خواهي دولت شدند.